Zondagochtend 25 juli zijn we na de lange en mooie reis vanuit Iguazu aangekomen in Tucuman. Wanneer we uitstappen schijnt de zon aan een strakblauwe hemel en het belooft een aangenaam temperatuurtje te worden. Dit keer werden we iets minder luxe bediend dan de vorige keer, dus het eerste wat we doen is een ontbijtje regelen op het busstation.

Vervolgens trekken we de stad in, welke ook weer in vierkantjes is opgedeeld.

In de verte trekt een soort parade voorbij met meerdere wagens waar veel mensen bij lopen. Op de wagens staan mensen die muziek maken, maar het klinkt voornamelijk als veel herrie en geschreeuw. Het lijkt te maken te hebben met een viering van vrijheid. Ten slotte werd in Tucuman in 1816 voor het eerst de onafhankelijkheid van Argentinië gedeclareerd waardoor het niet meer bij Spanje hoorde. Later gaat de parade dezelfde kant op als wij en we lopen achteraan een stukje mee, maar uiteindelijk moeten we toch een andere kant op.

Nadat we weer helemaal schoon en opgefrist zijn maken we er een rustdag van. De stad is grotendeels gesloten waardoor het er ook in het centrum kalmpjes aan toe gaat. Met een boekje erbij houden wij het ook rustig, op een bankje onder sinaasappelbomen, waar de vruchten vanaf te plukken zijn, maar waar het zonnetje onderdoor piept. Het teken om weer weg te gaan wordt aangegeven door een vogeltje op een tak boven Samantha die besluit hier zijn enorme behoefte te doen...

's Avonds, wanneer het een stuk kouder is, gaan we verder het centrum in en blijkt Tucuman wat meer tot leven te komen. Met name in en rondom het Plaza Indepencia (park) bruist het van de mensen. We komen 3 kerken tegen, welke we allemaal bezoeken. Argentinië is een katholiek land en dat merken we gelijk bij de eerste kerk. Deze is heel traditioneel met veel beelden, schilderingen, goud- en mamerbewerkingen, maar oogt erg donker. De tweede kerk is licht met veel minder versieringen zoals in de vorige kerk, maar wel heel mooi. Hier blijkt een mis gaande waar we een gedeelte van bijwonen. We kunnen het niet verstaan, maar de boodschap en het ritueel is duidelijk. Vooral het stuk met 'hebt uw naasten lief' waarbij de Argentijnen dit letterlijk opvatten en vervolgens omdraaien om elkaar te kussen of de hand te schudden. Ook wij worden niet overgeslagen... De laatste kerk is ook katholiek, maar de schilderingen verwijzen naar gevechten uit de 18e of 19e eeuw.

Onze grote honger besluiten we te stillen bij Don Pancho. In feite krijg je een héle grote hotdog met brood van zo'n 30 centimeter. Er staan meerdere schalen met sausjes, groenten, salades, rijst enzovoort. Het is de bedoeling om je enorme hotdog te garneren met al dit lekkers om vervolgens tegenover een grote spiegel jezelf dit te zien opeten. Natuurlijk proberen we zoveel mogelijk smaakjes waardoor we kleurrijke creaties maken welke soms beter of heter smaken.

Na dit feestmaal blussen we onze monden met een 'ijsje' van Blue Bells. Met handen- en voetenwerk krijgen we het voor elkaar om naar buiten te lopen met een piepschuimen kilobak ijs met 3 verschillende smaken en los een paar ijshoorntjes. Dat laatste begrijpen we niet zo, maar goed we kijken een gegeven paard niet in de bek... Zittend in het park genieten we van ons ijsje, waarvan de 'Yogurt con Zamosa' wel het allerlekkerst smaakt.

Maandag is het wasdag. In Iguazu hadden we al een poging gedaan om zelf onze was te doen, maar vanwege het vochtige klimaat en frissere temperaturen wilde het niet drogen. Gisteren waren we al meerdere wasserettes tegengekomen dus dit is nu geen probleem. We hadden verwacht zelf bij de wasmachine te moeten zitten, maar het blijkt een complete service welke wordt gedaan door de dames aldaar. Het duurt alleen wel ietsje langer... Pas om 19 uur kunnen we onze schone, maar vooral ook droge goed weer ophalen.

----

In Tucuman huren we een auto voor een week. Een 4x4 blijkt niet nodig, met het kleinste autootje, een Chevrolet Corsa, zouden we ook overal moeten kunnen komen. Hoewel met best wat rijervaring in het buitenland, blijkt het toch een heel gevecht om de stad uit te komen. De stad is wel overzichtelijk in vierkantjes ingedeeld maar bijna alle straten zijn eenrichtingsverkeer. De rijbanen zijn niet ingedeeld in stroken maar soms kunnen 5 auto's naast elkaar, tot men een geparkeerde auto tegenkomt... Dan moet alles abrubt weer op één of 2 banen. Links en rechts inhalen mag allebei en als je een gaatje ziet; niet kijken maar vol gas je auto erin sturen. Ook als je in een bus rijdt. Voetgangers steken overal over en ook brommers en scooters manouvreren zich links en rechts tussen de auto's door en de bus stopt overal wanneer er iemand in of uit wil. Van beheerst rijden is dus geen sprake, het is vooral zelf goed sturen, afstanden kort houden zodat er geen onverwachte dingen voor je opdoemen en zonder schade de stad uit zien te komen.

De eerste dag verkennen we de omgeving rondom Tucuman. We beklimmen met de auto de berg 'San Javier' waar het op 3 na hoogste Christusbeeld ter wereld staat. De berg is een nationaal park met verschillende diersoorten en mooie vergezichten.

We bezoeken ook het stuwmeer 'El Cadillal' waar het waarschijnlijk in de zomer een stuk drukker is. Het geheel is op enkele Argentijnse toeristen na verlaten. Het meer heeft ongeveer dezelfde grootte als het meer van Genevé en het water kleurt mooi in het felle zonlicht.

We rijden terug langs Tucuman en maken nog een mooi rondje aan de andere kant van deze stad. Het landschap is hier vlak en staat vooral in het teken van de teelt van suikerriet en citroenen. We komen dan ook menig vrachtwagen volgeladen met deze gele vruchten tegen(weer eens wat anders dan 3 in een netje). Het suikerriet wordt op dit moment volop geoogst. Na de oogst worden de stoppels afgebrand, zoals men dit bij ons een tiental jaren geleden ook deed met de tarwestoppel. We zien dan ook verscheidene velden in lichterlaaie staan en aangzien alles er omheen ook dor en droog is valt het ons mee dat er niet nog meer in de fik staat.

We brengen nog even een snel bezoek aan de Jezuïeten ruïnes in Lules. De Jezuïeten kwamen in de 16e eeuw vanuit Spanje naar hier en stichtten missies om de bevolking te onderwijzen en voor het geloof te bekeren. De missie is in de eeuwen daarna voor verschillende doeleinden in gebruik geweest en later in verval geraakt. De kerk is gerestaureerd en de bijgebouwen, hoofdzakelijk muren waar alle specie al tussenuit is ,zijn iets verstevigd zodat het geheel niet verder vervalt. We krijgen een rondleiding in het Spaans, we knikken heftig overal ja op en maken foto's naar gelang de gids enthousiaster wordt.

's Avonds verblijven we weer in Tucuman. We overnachten weer in het jaren '70 'King' hotel waarvan de eigenaar al een bekende wordt voor ons. We halen de was op en werken verder die avond weer hetzelfde programma af als de dag ervoor met Pancho's en ijs.

Dinsdagochtend werken we eerst onze digitale activiteiten af in het naastgelegen internetcafé. Om 11 uur vertrekken we in de richting van 'Tafi del Valle'. We rijden vanaf nu het gebergte in. Na eerst nog wat velden suikerriet, al dan niet zwartgeblakerd, begint de weg te stijgen en komen we in de Yungas. De Yungas is een groene zone die voor komt op een bepaalde hoogte van het Andesgebergte en loopt vanaf Argentinië tot halfverwege Bolivia. De weg slingert door het regenwoud omhoog en al snel komen we in de bossen zonder blad en even later groeit er niets meer.

We brengen een bezoek aan het Menhir park in El Mollar. De menhirs kennen we uit 'Asterix en Obelix' als enorme langwerpige staande rostblokken. Ze werden 2000 jaar geleden met de hand vervaardigd uit de rotsen en de bedoeling hiervan is nog steeds onduidelijk. Het park is een verzameling van alles wat er gevonden is in die omgeving. De menhirs blijken best groot en sommige zijn voorzien van een inscriptie of tekening.

We vervolgen onze weg langs een mooi maar bijna uitgedroogd meer en vinden redelijk vroeg in de middag een net hostel in 'Tafi del Valle'. Daar het nog vroeg is besluiten we met de auto nog een mooie panoramische route te rijden. Deze blijkt onverhard, maar onze Chevrolet Corsa blijkt dit soort wegen ook aardig aan te kunnen alhoewel we in het begin bij iedere scherpe kei een lekke band verwachten. De weg is 30 km lang en slingert hoog door het gebergte waarvan het reliëf prachtig in beeld is doordat de zon steeds lager gaat schijnen. We stoppen dan ook menig keer om van het uitzicht te genieten. Uiteindelijk vervallen we in het donker maar de auto, chauffeur, bijrijder en de weg houden zich goed en we zijn nog keurig op tijd voor een biefstuk bij 'Don Pepito'. We kiezen een plaats voor het raam en dit blijkt goede reclame voor het restaurant want het stroomt binnen de kortste keren vol. Ondanks dat de bereiding erg lang duurt, en Samantha haar biefstuk een kip blijkt te zijn, is het een mooi einde van deze dag.

Woensdagochtend vertrekken we verder noordwaarts in de richting van Cafayate. De goed berijdbare hoofdweg houdt plotseling op en gaat over in een onverharde weg. Hoewel we hier al wat meer mee vertrouwd zijn schieten we niet echt meer op. We zien geen enkele bewegwijzering meer en de weg wordt steeds beroerder en we twijfelen of dit wel de hoofdweg was. Gelukkig gaat de weg ineens weer over in geasfalteerd en we blijken toch goed te zitten. We stijgen nog hoger. Het landschap wordt nu gekenmerkt door grote cactussen met 3 of meerdere 'vingers' die her en der verspreid staan als in een wild west film, of Lucky Luke. De cactussen blijken reusachtig en we vinden ze best mooi.

In Argentinië is het winter, dit betekent voor dit gebied dat er geen druppel regen valt. De regenseizoenen zijn alleen in het voor en najaar. De rivierenbeddingen die we passeren zijn soms wel meer dan 100 meter breed maar er is nog geen stroompje water te zien. Het landschap is dor en droog en ook de lucht is droog. Onze lippen springen kapot en de neuzen doen pijn van het stof.Wel lekker is het temperatuurtje van 24 graden.

We slaan af bij een lange zandweg en komen aan bij de Quilmes ruïnes. Omstreeks het jaar 1000 leefden hier de Quilmes indianen. Het geheel bestaat uit een groot complex aan muren van gestapelde stenen gebouwd tegen de helling van de berg. De muren zijn 1 meter hoog en 1 meter dik. Beide uitlopers van de berg waren ingericht als uitkijkpost en verdedigingslinie. De Quilmes indianen hebben de aanvallen van de Inca's afgeslagen rond 1400, echter de aanvallen van de Spanjaarden in 1667 kon men niet aan. De laatste 2000 indianen werden gedeporteerd naar Buenos Aires en hun verblijfplaats is in verval geraakt. We staan bovenop de uitlopers die in gebruik waren als fort. Je hebt hier een mooi uitzicht over de ruïnes en ook over de vallei. Je krijgt een aardig beeld hoe de verblijven ingedeeld waren en je kunt je een voorstelling maken hoe het er toen uit zou hebben gezien. Op ons fort, kijkend in de verte kunnen we ons hun schrik goed voorstellen wanneer we in de verte een spaanse helm zien blinken. Tegen hun moderne wapens hadden de indianen geen schijn van kans.

Uiteindelijk komen we aan in Cafayate, gelegen in de wijnvallei. We zien dan ook veel wijngaarden maar hier blijkt toch dat het winter is. Er zijn geen druiven en geen blad. We vinden een slaapplaats bij hostel 'El portal de las Vinãs'. De volgens de 'Lonely Planet' interessante eigenaar blijkt een oude pinnige dame op geitenwollensokken in badslippers. Ze wijst ons de kamer en we krijgen een half uur uitleg over de afstandsbediening van de TV, de airco en de douche. In het Spaans, dus we knikken en Si-en er weer lustig op los.

Achter Cafayate ligt de 'Quebrada de Cafayate', een wild lanschap van rijk gekleurd zandsteen en door de vroegere rivier uitgesleten rotsformaties. De beste tijd om door deze kloof heen te rijden is laat in de middag wanneer de zon er laag op schijnt. Dit komt ons mooi uit en en we besluiten hier de rest van de middag te vullen. We rijden de route door het gebergte en na iedere bocht worden we weer verrast met een nieuwe aanblik. De grilligheid van de rotsen in combinatie met de roodbruine kleuren beneemt ons de adem en we schieten menig foto en film. Wanneer het uiteindelijk donker wordt keren we langs dezelfde weg terug naar Cafayate. Ook in Cafayate is het stadscentrum vormgegeven als park in het midden, een mooi verlichte kerk, en verder allemaal restaurantjes waar enthousiaste obers je de kaart in handen duwen wanneer je langs loopt. We besluiten het te gunnen aan een klein lokaal zaakje, ik bestel een pasta wat geen pasta blijkt te zijn en Samantha heeft eindelijk weer een echte biefstuk.

Donderdag rijden we weer door hetzelfde gebergte in de richting van Salta. Salta blijkt zelf een nog lastigere stad om te rijden dan Tucuman en met het zweet in de handen zijn we blij dat we ook hier doorheen komen. We zien een bord Jujuy (spreek uit Goe-Goey) en daar willen we naartoe. We hebben niet de meest makkelijke route gekozen. De weg leidt ons door een gebergte, waarschijnlijk ook Yungas en de weg slingert erg en is af en toe maar net geschikt voor één auto. We komen bijna geen verkeer tegen, er is geen wegwijzering en we twijfelen weer of het nog ergens heen leidt. Hoewel het gebergte en bos best mooi zijn, zeker wanneer je de diepte inkijkt, zijn we toch blij wanneer we uiteindelijk toch in Jujuy uitkomen. De stad blijkt veel groter dan gedacht en vanwege de inspanningen in Salta en Tucuman met de auto willen we toch maar proberen er omheen te rijden en een slaapplaats te zoeken in een kleiner dorpje. We vinden wel enkele hostels buiten Jujuy maar deze overschrijden allen ons budget. Uiteindelijk loopt de weg dood bij een spa hotel bij de thermaal bronnen van Reyes en ook dit hotel blijkt aan de 'dure' kant. Dus toch maar terug naar Jujuy en na flink wat rondjes in de stad vinden we een geschikte slaapplaats. 's Avonds bekijken we dan toch maar deze stad, echter het bekijken vervalt in beleven wanneer de stroom tot 3 keer toe voor een half uur uitvalt. Dan merk je ook eens hoe donker een stad kan zijn. We vinden uiteindelijk een kleine pizzeria die wel noodverlichting heeft. Het is er dan ook druk maar de maaltijd is er niet minder om.

Vrijdag 30 juli is een mooie dag. De zon schijnt, de lucht is helder en de temperatuur is een aangename 23 graden. We vertrekken al vroeg want we hebben flinke plannen. We vervolgen onze weg na Jujuy richting het noorden. We rijden door de bergen met een grillig relief gevormd uit gesteente in verschillende kleuren. Met het zonnetje erop is dit prachtig om te zien. Na een uur komen we aan in Purmamarca een klein dorpje met huisjes van klei en leem. Het dorpje ligt onder aan de berg wat ook wel de 7 kleurige berg wordt genoemd vanwege de vele kleuren van het gesteente. In het dorp is een marktje ingericht waar de lokale bevolking hun alpaca wollen kleding en allerlei andere snuisterijen probeert te vermarkten. Op de hoek van de straat staat Oscar Wamani. Oscar is muzikant en staande achter zijn microfoon en geluidsboxje bespeelt hij zijn blok- en panpluit. Met op de achtergrond de berg en rondom het gemoedelijke sfeertje van de markt is dit een mooi tafereeltje. We kopen Wamani zijn laatste CD voor 20 peso's(4 euro). Ideale muziek voor in de auto en later als achtergrond in de film.

We rijden 40 km terug naar Tilcara omdat op onze verdere weg pas over 200 km een tankstation zit. De vriendelijke oude dame uit de kiosk verzorgd voor ons een sandwich milanese, een broodje met een flink stuk vlees en een gebakken ei erin. We vervolgen onze weg richting de 'Salinas Grande'. De weg voert ons al slingerend door het hooggebergte. Werkelijk een prachtige route, met bergen in vele vormen en kleuren. Op iets meer dan 3300 meter hoogte passeren we de top van het gebergte waar de temperatuur maar 3 graden is. Riviertjes zijn van ijs en wanneer we uitstappen voor een foto blijkt de venijnige wind ijskoud. We komen aan op de 'Salinas Grande' een grote zoutvlakte wat vroeger een meer was. Duizenden jaren geleden is het meer opgedroogd en is alleen het zout nog overgebleven. De vlakte is te berijden met de auto en we maken dan ook een kort tourtje. Door de witte vlakte is er geen perspectief van afstanden dus we zijn creatief met het fototoestel en maken een paar mooie plaatjes. Op kleine schaal wordt er ook nog zout gewonnen van deze vlakte. Het zout proeft gewoon naar keukenzout.

We rijden dezelfde weg terug en nu is het de beurt aan Samantha om haar bochtenwerk in de bergen te oefenen. We overnachten in Tilcara, een beetje 'Laid back' plaatsje met veel rasta figuren en mensen die klaarblijkelijk al te lang op reis zijn. Ook in dit plaatsje bestaat het centrum uit een parkje met een lokaal marktje. Ons avonddiner bestaat uit lokale producten van de verschillende aanbieders op de markt. Een gezonde 'papas fritas' van zoete aardappel, een gebarbequede tortilla en uiteindelijk een hamburgesa completa, en dat is dus weer met een gebakken ei.

Zaterdagochtend genieten we van ons ontbijt in de zon met rust en stilte om ons heen. We rijden nog iets verder noordelijk naar Humahuaca en maken een wandeling door dit kleine stadje. Buitenom de lemen huisjes en het parkje is er weinig te beleven. De weg verder noordwaarts wordt steeds slechter en zal uiteindelijk overgaan in onverhard. We zitten dan ook al op enkele honderden km's van de Boliviaanse grens. Aangezien we een flink eind verwijderd zijn van onze startplaats Tucuman besluiten we om weer terug te rijden richting het zuiden. Aan het begin van de middag komen we weer bij Salta aan, we zijn nog redelijk vroeg en we hebben de auto nog voor een dag. Ons reisdoel veranderd dus in San Antonio wat aan de route ligt van de legendarische trein der wolken vanwege het hoogstgelegen spoorviaduct ter wereld. Doordat de snelweg, waar we 50 cent tol voor betaalden, abrubt ophoudt raken we echter weer de weg kwijt in Salta, komen terecht in de meest afgelegen buitenwijk en wanneer we uiteindelijk de weg vinden naar San Antonio is de middag al ver gevorderd. De weg naar San Antonio gaat ineens over in onverhard wat in het begin nog wel goed te doen is. Echter de originele weg blijkt overdekt door ingestorte bergwanden dus de nieuwe weg vervolgt door de drooggelegen rivierbedding wat aanmerkelijk slechter rijdt vanwege de grote keien. We houden dit 40 km vol, en doorkruisen als een echte Dakar rally rijder verschillende riviertjes zonder te kunnen zien hoe diep ze zijn. Echter in de bergen wordt het al snel donker, de weg blijkt nog 120 km van het zelfde te zijn en de volgende rivierbedding lijkt ons toch echt te breed. We draaien om, hobbelen terug, verdwalen weer in Salta en moeten uiteindelijk een kaart kopen om de stad uit te kunnen. We belanden in het donker maar de snelweg blijkt goed berijdbaar als er maar een auto voor je rijdt. De enige oriëntatie zijn de strepen in het midden; kantbelijning en reflectie ontbreken. Zaterdagavond 9 uur komen we aan in San Jose de Metan waar we een goed en goedkoop hotel vinden waar men blij is met een klant. We beëindigen de avond met een flinke biefstuk voor 4 euro.

De zondag doen we rustig aan. We werken onze reisverhalen en foto's bij. We bekijken het stadje Metan, maar er is weinig te beleven. Ook de Argentijnen houden rust, ouders gaan met de kleine kinderen naar het park waar verliefde stelletjes op de bankjes hangen. Diegenen die nog niet voorzien zijn rijden stoer rond op hun lawaaierige scooters en brommers om zo indruk te maken. De ouderen rijden rond in hun oude barrels van auto's en uit de ramen komt de lokale muziek met steeds maar hetzelfde ritme. Dit ritme blijft ons achtervolgen; bij Don Pancho's in Tucuman hoorden we het voor het eerst, verder komt het uit iedere passerende auto en in iedere winkel hoor je ook hetzelfde. Opvallend...

We hebben het al snel gezien en besluiten nog een autoritje te maken richting het oosten. Hier zijn geen bergen meer en het landschap is een stuk groener. We ontdekken hele kolonies dwergpapegaaien die zich te goed doen aan de zaadlobben van de uitgebloeide bloemen in de bermen. Verder zien we grote roofvogels en we krijgen er ook enkele duidelijk voor de lens van de camera. Even googlen leert ons dat de roofvogel die we hier vaak tegenkomen de kuifcaracara is die aas eten verkiest boven op jacht gaan. Verder zien we in de lucht enorm grote zwarte roofvogels vliegen. De manier van vliegen lijkt op die van gieren, het zouden kalkoengieren kunnen zijn maar ze komen niet dichtbij genoeg om ze duidelijker te kunnen zien.

We rijden ineens de bossen uit en komen tussen de graanvelden die reiken tot zover we kunnen zien. Het is winter hier, maar de wintertarwe heeft toch al een flinke lengte. De temperatuur is overdag dan ook bijna 25 graden. De groeiseizoenen lopen waarschijnlijk aardig in elkaar over. We komen grote graansilo's tegen en het overige graan wordt in lange brede plastic slurven opgeslagen. Overal staan machines en combines buiten en ook een enkel sproeivliegtuig.

We rijden terug naar Metan en komen onderweg een enorme verzamelplaats voor de runderen tegen. Naar schatting staan er bijna 1000 dieren op een kleine vlakte, klaar voor transport naar de ambachtelijke slagers. Wel een mooi zicht.

Maandagochtend vertrekken we al vroeg naar Tucuman. We leveren de auto in en lopen terug naar de busterminal. Hier nemen we de bus terug naar Salta. We boeken gelijk onze vervolgreis naar Chili met de bus. We verblijven echter nog 2 nachten in Salta.

Hoewel Salta vanuit de auto niet echt beviel blijkt nu toch dat we vooral de armste en lelijkste buitenwijken hebben gezien. Het centrum is mooier, veel historische koloniale gebouwen, natuurlijk een park in het centrum en verder wel mooie winkelstraten. Opvallend is dat het enorm druk is, het aantal mensen op straat is veel meer dan in Buenos Aires. Doordat het stadje erg toeristisch is, zijn vanwege de concurrentie de prijzen een stuk lager. Dit bevalt ons wel. We dineren pancho's en friet op straat voor 2,5 euro voor 2 personen.

We belanden in een grote overdekte loods met verschillende stands van etenswaren tot souvenirs waar verkopers en obers ons verwachtingsvol aankijken. Men blijft echter beleefd en van aanklampen of achtervolgen (zoals in arabische landen) is hier geen sprake wat wij wel prettig vinden.

Dinsdag doorlopen we heel de stad, en geïmponeerd door alle drukte duiken we de rustige kathedraal in waar een serene stilte hangt. Verder struinen we de souvenirmarktjes af, proberen wat lokale lekkernijen en raken niet uitgekeken op de drukte en menigte in deze stad.

Morgen (woensdag) vertrekt om 7 uur onze bus en gaan we de grens over richting Chili. Onze volgende bestemming is 'San Pedro de Atacama'.

Na twee en een halve week op reis hebben we een klein beetje van Argentinië gezien. Met de bus reisden we ongeveer 2500 km, met de auto hebben we in een week ook 2200 km gereden. Hoe groot het land is blijkt weer eens. Wanneer we op de landkaart kijken hebben we maar een klein deel van het land gezien. Het land is ons goed bevallen. De drukte en gezelligheid in de steden, de pracht van het vallende water en regenwouden, de weidsheid van de open vlaktes en de kleurenpracht en ruigte van het gebergte. We hebben er van genoten.

Iedereen de hartelijke groeten,

En bedankt voor de vele reacties...!

Jan & Samatha