Ons laatste bericht vanuit Peru,

Donderdag 2 september nemen we om half 7 in de ochtend de bus vanuit Cabanaconde in de Colca Canyon. Deze blijkt echter niet door te rijden tot aan Aerequipa dus zouden we moeten wachten op de bus van 9 uur. Nu we dan toch al vroeg op zijn besluiten we toch deze bus te nemen en nog maar een keer uit te stappen bij 'Cruz del Condor' om daar op de volgende bus te wachten want daar is tenminste wat te zien. We hebben geluk. Het is de laatste twee dagen wat meer bewolkt geweest en deze ochtend is het voor het eerst weer zonnig. De condors zijn dan ook erg actief. In grote groepen cirkelen ze vlak voor onze neuzen. Het blijft een mooi zicht.

Om half 10 komt de volgende bus langs gehobbeld. We stappen in en denderen de kloof weer uit. Het is een lange rit van 6 uur maar onderweg is er genoeg entertainment van alle verkopers die de bus inkomen. Zo ook dit mannetje die een hele redevoering begint te houden tegen 'signor amigo', 'mijnheer mijn vriend' over het belang van gezond eten en opletten voor je cholesterol. Hij biedt daarbij een soort kruidenthee aan in pakjes die door de mensen dankbaar ontvangen wordt. Wanneer echter in de tweede ronde blijkt dat er toch voor betaald moet worden worden alle pakjes snel weer ingeleverd. Op deze manier probeert hij verschillende producten aan de man te brengen, zo ook spierzalf waarbij de hele bus vervuld wordt met de geur van tijgerbalsem.

Een beetje gammel komen we uiteindelijk om 3 uur in Aerequipa aan. We boeken gelijk de nachtbus naar Cusco, die om 9 uur vertrekt. We hebben nog een paar uurtjes om Aerequipa te bekijken. We nemen een taxi naar het historisch museum maar we blijken gedropt te zijn bij de gelijknamige universiteit. We nemen een andere taxi en zo komen we uiteindelijk één uur voor sluitingstijd bij het museum. Alles in dit museum draait om belangrijke vondsten die in 1995 gevonden zijn op een vulkaan doordat in die tijd de naastgelegen vulkaan een flinke uitbarsting had waardoor het ijs op de top is weggesmolten en dit een belangrijke offerberg van de inca's bleek te zijn. De belangrijkste vondst is de ijsmummie 'Juanita'. Dit is een jong meisje die in de incaperiode geofferd is op de berg. In hoge nood werden door de Inca's mensen geofferd om de goden gunstig te stemmen vanwege aanhoudende vulkaanuitbarstingen of slechte weersomstandigheden. Men moest een lange tocht maken en uiteindelijk een enorm steile klim naar de top van de berg. Juanita is na te zijn gedood gelijk begraven en door de enorme koude altijd bevroren geweest. Hierdoor is dit de best bewaard gebleven Incamummie ter wereld, alle inwendige organen waren nog gaaf. Zij wordt nu tentoongesteld in het museum. We krijgen eerst een filmpje te zien hoe het er waarschijnlijk aan toe is gegaan en hoe men haar heeft gevonden. Daarna volgt een korte tour door het museum met als afsluiting het bekijken van het ingevroren ijsmeisje.

De rest van de tijd gebruiken we om het stadscentrum van Aerequipa te bekijken. De vrijblijvende touristinformatie blijkt weer niet zo vrijblijvend te zijn maar bedoeld om ons weer verschillende tours aan te smeren. We weten er ons uiteindelijk beleefd onderuit te praten. We vinden een goed restaurantje wat ons snel van een goed maal, alpacabiefstuk, kan voorzien.

We moeten vertrekken vanaf een ander busstation. Lastig, want onze bagage wordt ingeladen vanaf het andere station. Wij zijn nog gekleed op de temperaturen van overdag maar we krijgen geen kans meer om nog wat extras uit de bagage te pakken. We hebben dus een belabberde busrit. De chauffeur rijdt als een wilde, via de haarspeldbochten, en maakt roekeloze inhaalmanoevres waar het helemaal niet kan. In de hooggelegen bergen is het ijskoud. Wij hebben de voorste stoelen bovenin, waar de koude tocht rechtstreeks door het raam komt. Door al het heen en weer gaan en de kou komt er weinig van slapen. We zijn blij wanneer we de volgende ochtend aankomen in Cusco. De bus stopt alleen op de eigen vestiging dus het is even zoeken hoe we de reis kunnen vervolgen. Daarbij blijven we lastig gevallen worden door taxichauffeurs en touragenten of mensen die het allebei lijken te zijn. Enigzins prikkelaar besluiten we eerst maar eens een eind te gaan lopen om van deze lui af te zijn.

We willen graag naar Machu Picchu, de verloren Inca ruïnestad. We vinden een minibusje die ons in ieder geval iets die kant op kan brengen. Deze vertrekt echter pas wanneer die vol is. Uiteindelijk zitten we met 13 man opgepropt in het Hyunday busje. Maar op deze manier worden de kosten wel efficient gedeeld waardoor het een goedkope manier van reizen is. We rijden de 'Sacred Valley' in, het is er mooi weer en veel boeren zijn hun land aan het ploegen. Dit gebeurt met twee grote zware ossen die de ploeg door de rode aarde trekken.

Een uur later komen we aan in Urubamba. We worden gelijk weer benaderd door meerdere taxichauffeurs die op passagiers stonden te wachten. Er valt te onderhandelen dus we zijn snel voorzien van vervoer naar het volgende plaatsje. Het vervoermiddel is een collectivo, een taxi die je deelt met meerdere mensen en pas vertrekt wanneer deze vol is. Onze andere passagier is blij met ons want hij stond al even te wachten. Het is een groenteboertje en hij laadt snel zijn kistjes met knolselderij en tomaten achterin, naast onze backpacks. De auto vult zich met de geur van de knolselderij. Vering of goede stoelen hebben we niet, maar de rit duurt maar een half uurtje.

Om 11 uur ‘s ochtends komen we aan in het plaatsje Ollantaytambo. Vanaf hier vertrekt de trein naar onze eindbestemming Machu Picchu. Naar Machu Picchu is het erg populair om te voet af te reizen via een vierdaagse tocht die leidt over de oude Inca trails, echter vanwege de populairiteit is het iets wat je minimaal een half jaar van te voren al moet boeken. Aangezien dit niet werkt voor ons omdat het moeilijk plannen is voor het einde van de reis, en omdat we er te weinig tijd voor hebben, houden wij het bij de trein. We kopen onze tickets, die tegen toeristenprijzen, in US dollars, aangeboden worden en 2 uur later vertrekken we.

De treinrit is mooi, we volgen de rivier en hebben uitzicht op de valleien en prachtige besneeuwde bergtoppen in de verte. In de valleien staat de mais al 30 cm hoog, en het is winter. In Argentinië zagen wij de maïs geoogst worden in de winter. Blijkbaar lopen de groeiseizoenen hier in elkaar door afhankelijk van het regenseizoen. We komen aan in Aguas Calientes en worden bestormd door hosteleigenaars die ons graag als klant willen. Dit zien we graag want op zo’n moment valt goed te onderhandelen over de prijs. Uiteindelijk krijgen we iemand zo ver die het voor 25 sol voor 2 personen per nacht doet, iets meer dan 7 euro. Niet slecht voor een toeristische plaats. De rest van de dag bekijken we het plaatsje, doen wat boodschappen en hebben een goede mexicaanse maaltijd waarvoor we ook weer goed onderhandeld hebben over de prijs. We lopen wat rond over het dorpspleintje waar de kinderen aan het voetballen zijn, klein tegen groot. We worden wel 5 keer geinterviewd door middelbare schoolkinderen die als opdracht voor de Engelse les een interview moeten houden met een toerist en dit gelijk te filmen met een cameraatje. We zijn behoorlijk uitgeput van het reizen en de vorige nacht was de beste niet dus we slapen vroeg.

De wekker gaat om half 5, want we willen voor zonsopgang en voor de grote drukte bij Machu Picchu zijn. We willen de weg naar boven toe lopen echter na een half uur komen we bij de brug waar we een ticket moeten laten zien, wat we niet hebben. We moeten terug en wanneer we uiteindelijk het ticket hebben is het al te laat om het lopend te doen. We nemen het busje, waarvan de prijzen ook al in dollars gerekend worden. Naar verhouding met de andere prijzen in het land is het erg duur allemaal. En zo zijn we uiteindelijk nog voor 7 uur op de berg vanwaar we een goed uitzicht hebben over de ruïnestad.

Voor de geïnteresseerden enige achtergrondinformatie: Machu Picchu is een oude ruïnestad op een berg. De stad is gebouwd door de Inca's en werd waarschijnlijk gebruikt als toevluchtsoord of schuilplaats. De stad is door de spanjaarden nooit gevonden, en dus ook niet verwoest. De ruïne is pas in 1911 gevonden, en deze was toen helemaal overwoekerd. Ondanks de grote archeologische waarde is er toch weinig over bekend. De informatie die er is zijn vaak maar gissingen of veronderstellingen, het is tenslotte ook al een tijdje geleden dat de Inca-indianen aan de macht waren. Inmiddels is Machu Picchu één van de belangrijkste toeristenplaatsen ter wereld.

En zo komen ook wij hier terecht. Onze indruk van de plaats is “mystiek en mistig”. De berg met daarop de stad is omringd door andere scherpe pieken. In het dal ligt de rivier. In de vroege ochtend stijgen grote mistflarden op uit het dal en het uitzicht op de verborgen stad wordt door de mist maar ten dele prijs gegeven. Dit geeft de stad dan ook een mystiek tintje, en zo op de vroege ochtend wanneer het geheel nog niet overlopen is door toeristen doet dit recht aan deze plaats. We genieten van het uitzicht, het is een mooie plaats. Later doorlopen we de stad en bekijken alle vertrekken, uitzichten, tempels, noem maar op. We lopen enkele uren door de stad en wanneer we alles gezien hebben dalen we te voet de berg weer af en lopen terug naar Aguas Calientes.

De rest van de middag en avond houden we rust. Hoewel het in de stad een lawaai is van jewelste. Er zijn binnenkort verkiezingen voor een nieuwe burgemeester van de stad. De strijd gaat tussen de streng kijkende Oscar in een deftig gestemd pak en Willy met zijn blinkende blotekontengezicht, wat je op ieder huis, muur of bord tegekomt, poserende voor Machu Picchu. De aanhangers van Oscar voeren flink campagne, met veel lawaai en knalvuurwerk trekken ze door de straten en heffen ware spreekkoren aan. Uiteindelijk wordt verzameld op het 'Plaza de Armas', het dorpsplein waar het feest voor het podium verder gaat. 's Avonds is er live muziek en worden hapjes uitgedeeld en het feest duurt tot in de late uurtjes. Wij denken dat Oscar wel zal winnen.

In de straten van het stadje probeert ieder restaurant ons binnen te krijgen. Er wordt flink gestunt met aanbiedingen en happy hours met 4 cocktails voor de prijs van 1. Wij kiezen weer voor Mexicaans, omdat we het Peruaanse eten genoeg gegeten hebben en we er niet zo’n fan van zijn. Het is allemaal erg vet en veel komt uit de frituur. We treffen ook nog een voetbalwedstrijd die gehouden wordt op een verlaten bouwplaats. De politie houdt met twee man sterk 'streng' toezicht. Wanneer de enige dronken voetbalhooligan zijn leuzen begint te scanderen, naast oom agent, wordt hij gelijk aangesproken en streng vermaand waarna hij beteuterd afdruipt.

De volgende dag vertrekken we om half 10 met de trein terug. In Ollantaytambo treffen we een taxichauffeur die ons aanbied voor 70 sol naar Cusco te brengen. Vergeleken met onze heenreis van 15 sol is dit wel wat duur. We bieden hem ook 15 sol, maar hij lacht ons uit. We lopen door en even later vinden we het parkeerterrein met minibusjes die door de gedeelde kosten veel goedkoper zijn. Gelijk komen enkele chauffeurs met een enorm grote wauwel op ons af. We kiezen voor de wat minder opdringerige jongen, maar deze houdt de boot af, waarschijnlijk zijn de anderen de baas. Ondertussen daalt de prijs van de andere chauffeur van 30 naar 20 sol dus uiteindelijk stappen we in zijn busje. Het busje is nog lang niet vol dus de chauffeur rijdt luid toeterend en uit het raam hangend alvast verder. Bij iedere voetganger die langzaam loopt of stilstaat wordt stevig op de rem getrapt en 'Cusco' 'Cusco' geroepen. Uiteindelijk komt het busje toch vol te zitten. Het is niet de beste rit, de chauffeur rijdt hard en staat plots weer ineens op de rem. Ondertussen is hij aan het bellen of bezig met zijn muziek, die extreem hard staat. Onderweg passeren we ook weer reclamecampagnes van drommen mensen in pick ups en vrachtwagens met vlaggetjes en toeters. Waarschijnlijk ook voor 'Oscar'. Uiteindelijk zijn we nog redelijk snel in Cusco. De route door de 'Sacred valley' blijft prachtig en we vinden het jammer dat we ook hier niet een paar dagen de tijd voor hebben.

In Cusco verblijven we één nacht. We vinden een gezellig familiehostel waarvan de eigenaar blij is dat hij zijn Engels weer eens kan gebruiken. 's Middags lopen we naar het busstation. Daar onze vorige lange afstandsrit niet best beviel besteden we wat extra tijd om alles eens goed op een rijtje zetten zodat we toch een betrouwbare maatschappij hebben en goedkoop maar toch veilig op onze volgende bestemming kunnen komen. We vinden een alternatief en besluiten dit keer om eerste klas te boeken. Dan zitten we beneden waar het rustiger is en hebben bredere stoelen die ook nog eens iets verder achterover kunnen. Misschien dat we dan een betere nacht hebben. De rest van de middag shoppen we nog wat souvenirs bij elkaar, en ook al winnen we maar 5 sol, het afdingen blijft toch een sport. En het lukt steeds beter. Probeer nooit te enthousiast te zijn, laat eerst een prijs noemen, en doe zelf pas een bod als erom gevraagd wordt. Wij doen meestal een bod wat bijna onbeleefd laag is ten opzichte van de vraagprijs maar niet van de werkelijke waarde. Meestal volgt dan een verhaal over het vele handwerk en kostbare materiaal dat er in zit. Uiteindelijk zakt men wel, zij het in kleine stapjes. Wij proberen meestal niet te veel toe te geven en wanneer men echt niet verder wil zakken proberen we het verschil te delen. Ook het verhaal van een grote familie en voor ieder cadeau hetzelfde budget doet het goed en is vaak een goede reden om zelf het bod niet te hoeven verhogen. Uiteindelijk hebben we, alles bij elkaar, wel wat mooie spullen tegen goede prijzen kunnen vinden.

Maandag 6 september checken we uit in ons hostel maar gelukkig kunnen we nog wel een paar uurtjes gebruik maken van het draadloos internet om de site weer eens bij te werken. We lunchen bij een goed Israelisch restaurant, wel apart om in Peru falafel te kunnen eten. We bekijken het 'Plaza de Armas' en de mooie gebouwen die daaraan gelegen zijn. Daarna lopen we op het gemakje met alle bagage naar het busstation. Om 5 uur vertrekken we met onze bus in de richting van de kust. We hebben weer een lange rit van 11 uur voor de boeg, maar dan zijn we ook flink opgeschoten ook. Te voelen aan de vele manoevres van de bus gaan we weer over bochtige bergwegen, maar deze rijdt gelukkig wat rustiger. Dit in combinatie met onze comfortabele stoelen en de iets aangenamere temperatuur zorgt dat we een redelijk goede nachtrust hebben. Wanneer het licht wordt blijken we al een heel eind in de buurt van de kust te zitten. Het landschap lijkt op dat van Chili langs de kust. Eén dorre droge woestijn met enkel zand en stenen. Zo komen we om 7 uur in de ochtend aan in Nazca waar we de beroemde Nazca-lijnen willen bekijken. Bij het uitstappen worden we gelijk weer aangesproken door verschillende reisagenten en taxichauffeurs. De Nazca lijnen bekijken kan het beste vanuit het vliegtuig dus we stappen in een taxi en geven de chauffeur opdracht ons naar het vliegveld te brengen. Echter tegelijkertijd worden er ook woorden gewisseld tussen onze chauffeur en één van de reisagentes. Men speelt weer samen onder één hoedje en we komen niet op het vliegveld maar bij het kantoor uit van de mevrouw die daar ook al weer aanwezig is. Op zulke momenten is het extra lastig dat we de taal niet goed machtig zijn, anders hadden we eens goed kunnen zeggen waar het op staat en dat we hier niet van gediend zijn. Mevrouw doet ons echter een aanbod, en dit verschilt niet veel met ons boek en wat we dus verwacht hadden.

De Nazca lijnen zijn enorm grote geogliefen, en alleen zichtbaar vanuit de lucht. De figuren zijn gemaakt door culturen vele duizenden jaren geleden. De figuren zijn gemaakt door de stenen in een bepaald gebied uit het zand te halen. De lijnen zijn pas in 1939 ontdekt door iemand die er toevallig overheen vloog en het zag. Sinds die tijd zijn er veel onderzoeken naar gedaan maar nog steeds weet men niet welke bedoeling de mensen er toendertijd mee gehad hebben. Er zijn verschillende theorieën over waaronder die dat de figuren bedoelt waren als welkom voor de ruimtewezens die men verwachtte. Wonderlijk blijft wel hoe men de figuren heeft kunnen maken, men beschikte in die tijd nog niet over vliegtuigen dus men heeft zelf nooit het resultaat kunnen zien. Tegenwoordig houdt het nog steeds vele archeologen bezig en daarnaast is het een belangrijke toeristische bezichtiging. Daar de vluchten in de kleine vliegtuigjes best prijzig zijn en ik er toch iets minder in geïnteresseerd ben besluiten we dat Samantha alleen gaat vliegen. En zo zit Samantha even later in het kleine vliegtuigje wat naast 2 piloten de 5 passagiers kan meenemen. Het vliegtuigje vliegt laag over de figuren en cirkelt er een beetje schuin overheen. Zo heeft iedereen een goed zicht op de figuren. Het vele draaien en schommelen zorgt er echter wel voor dat Samantha beroerd en misselijk het vliegtuig uit komt gestrompeld. Maar het was het waard.

We vervolgen onze weg met de lokale bus en na 4 uur komen we aan in de buurt van Pisco. De bus rijdt niet tot in het plaatsje dus we worden gedropt langs de snelweg. Geen probleem, er zijn zat taxichauffeurs die ons er willen brengen. We jagen de concurrentie wat op stang, krijgen een goede prijs en 10 minuten later staan we op het plein in Pisco. Onze eerste indruk is een smerig en vervallen stadje, echter even later blijkt waarom. In 2007 is dit gebied getroffen door een zware aardbeving met vloedgolf. Veel gebouwen zijn verwoest of half verwoest en vele mensen zijn omgekomen of verwond. Op dit moment is de stad nog steeds aan het herstellen. Er is geen gebouw waar geen randje puin aan zit en ook alle wegen zijn zwaar toegetakeld. Hierdoor is het erg stoffig en het geheel oogt erg vervallen. De mensen hebben het niet breed en we worden verschillende keren gewaarschuwd om toch vooral uit te kijken waar we gaan en onze spullen goed in de gaten te houden. Blijkbaar komen berovingen vaak genoeg voor. Ook zijn er te veel (jonge) mensen die met een kruk lopen of iets anders mankeren. We krijgen flink wat informatie van een andere taxichauffeur die blijkbaar toch nog ergens anders belangen in had, want hij is niet blij wanneer wij hem vriendelijk bedanken voor alle informatie en daarna ons eigen plan trekken. Even later worden we weer aangesproken door verschillende mannetjes. We besluiten één jongen te volgen die zegt een goed hostel te weten, welke ook in ons boek staat. Daar aangekomen wordt het hoogseizoen voor het gemak nog even verlengd en doet men alsof men bijna vol zit om toch maar een hogere prijs te kunnen ontvangen. We zijn het er niet mee eens en staan weer al bij de deur wanneer er dan wel ineens een tientje af kan. En uiteindelijk blijken we zelfs de enige gasten in het hostel te zijn. Dat ook onze gids niet gratis was blijkt wel want wanneer we de spullen gedropt hebben en weer beneden komen zit hij er ook nog en wil natuurlijk graag dat wij de tour naar de eilanden die we de volgende dag willen gaan doen bij hem boeken. We volgen hem naar zijn kantoortje waar we alle uitleg krijgen. Onderhandelaars die we inmiddels zijn, weten we hier zelfs 30 sol af te dingen en ons wordt zelfs gevraagd onze prijs geheim te houden voor de andere tourgenoten. Het kan een truckje zijn maar het voelt wel goed...

We eten een bord vis wat helemaal verknoeid is met limoensaus en een enorm hete pepersaus. Niet echt ons beste maal. We lopen nog wat door Pisco waar de electronicazaken goed gevuld zijn. Wat blijkt nu; er is een belangrijke voetbalwedstrijd op televisie voor de Amerika-cup tussen Peru en Jamaica. De beste plaats om die te volgen is bij de televisiezaak waar je de wedstrijd kunt volgen op meerdere grote HD schermen. De zaken staan dan ook vol mannetjes. Sommige zaken zijn slim geweest en hebben een TV bij de ingang gezet zodat de mannetjes vanuit het park kunnen kijken en hun zaak toch begaanbaar blijft. Wij vermaken ons de rest van de avond met poolen op het dakterras van ons hostel.

De volgende ochtend vertrekken we al vroeg. Om kwart over zeven worden we opgehaald en rijden we naar Paracas. In Paracas worden we gelijk bestormd door hoedenverkopers die ons graag een hoedje willen verkopen. In het reisboek “Lonely Planet” staat het zinnetje dat je maar beter een hoofddeksel kunt kopen aangezien er ook veel vogels over de boot vliegen. Daar iedereen dit boek gebruikt, hebben deze verkopers een goed bestaan. Het is ongelooflijk hoeveel invloed een boek kan hebben op het leven van bepaalde mensen. Wanneer een reisbureau of een hostel in de Lonely Planet vermeld wordt dan is dit gelijk een reden om de tarieven iets te kunnen verhogen.

In Paracas stappen we aan boord van een grote speedboot. Na een mooi tochtje komen we aan bij de 'Isla's Ballestas' de eilanden die ook wel de 'Galapagoseilanden van de armen' genoemd worden. We varen het eiland rond met de boot en we zien hele zwermen verschillende zeevogels. Ook de rotsen zitten er vol mee. Het is een enorm gekrijs en de rotsen zijn bedekt met een witte laag mest wat ook wel guano genoemd wordt en wat zeer vruchtbaar is voor op het land. Verder zien we zeehonden en zeeleeuwen die op de rotsen liggen te luieren. We zien ook pinguins die in waggelpas achter elkaar lopen. De eilanden zijn rotsachtig en het water breekt mooi op de scherpe kliffen. Het is een mooie tour en er is genoeg te zien.

In de middag blijven we in Pisco. Het is vandaag 8 september, dat is de dag dat generaal San Martin per boot in Peru aankwam om het land onafhankelijk te maken van de Spanjaarden. Deze naam duikt overal op. San Martin is waarschijnlijk een groot generaal geweest, zowel in Peru als in Argentinië. Vandaag is dus zijn dag, en dat wordt gevierd. We belanden aan de weg waar een optocht gaande is. Deze optocht is meer een presentatie van de gemeenschap. Verschillende klassen van de scholen lopen er, met fanfare en majorettes. Er vallen prijzen mee te winnen. Ook de leraren ontkomen er niet aan. Zij hebben zelfs hun mars ingestudeerd. Echter de tocht gaat te langzaam en de maat klopt niet meer. En zo lijken de 3 rijen zwarte pakjes meer op de pinguïns van die ochtend dan op een mars. Het ziet er komisch uit allemaal maar men kijkt er allemaal zo serieus en trots bij dat we het niet wagen om er om te lachen. Verder volgen de ambulancediensten en reddingswerkers en ook de brandweer. Als laatste volgen de politie en ook het leger, de marine en de luchtmacht welke het marcheren beter afgaat. Wij vinden het machtig interessant allemaal.

Goede restaurants blijkt Pisco niet te hebben. We vinden echter een plaats waar men lasagne serveert echter deze blijkt in zo’n klein metalen bakje te zitten wat je zo de oven in kunt schuiven. Desalniettemin valt de maaltijd niet tegen. Als je in Pisco bent moet je natuurlijk ook Pisco Sour drinken. Dat is een cocktail van limoen, suiker, bitter en rauw eiwit. Deze cocktail is erg populair in Zuid Amerika. De bewoners van Chili beweren deze drank uitgevonden te hebben en ook de beste te kunnen mixen. Maar de bewoners van Pisco in Peru beweren natuurlijk het tegenovergestelde. Wij concluderen echter dat we van beide geen fan zijn. De drank is zo zuur en bitter dat je mond in een grimas vertrekt.

Donderdag 9 september scharrelen we eerst een gezond ontbijt op in de stad en genieten van het uitzicht op de stad vanaf het dakterras. Daarna lopen we naar de Plaza waar we een klein Daewoo autootje vinden waar al een passagier in zit. Deze wil ons er graag bij in hebben als klant. Dus met onze grote backpacks proppen we ons op de achterbank. De chauffeur vind het autootje nog niet vol genoeg en besluit nog een vrouwtje op te laden. En zo zitten we met vijven en twee grote tassen in het kleine autootje, wat dezelfde grootte heeft als een Fiat Panda. Gelukkig duurt de reis maar 10 minuten en we kunnen gelijk overstappen op de bus naar Lima.

De busrit duurt 4 uur en we hebben uitzicht op enorme zandduinen. Het geheel lijkt wel een beetje op de Sahara in Afrika. Maar af en toe hebben we een doorkijkje en kunnen we de oceaan zien. Om 3 uur komen we aan in Lima waar we na kort overleg een taxi nemen naar het centrum. De taxi baant zich met halsbrekende toeren en luid getoeter een weg door het verkeer. Wij zijn er inmiddels wel aan gewend... We checken in bij een hotel met een prachtig koloniaal barok interieur. Wanneer we ons gesetteld hebben trekken we gelijk de stad in. We hebben tenslotte maar goed en wel een dag om Lima te bekijken. Lima valt ons absuluut niet tegen. Het is een nette stad met prachtige koloniale gebouwen en kerken. We doorlopen de belangrijkste plaatsen rondom het centrum. We krijgen uitleg van een politieman die ons graag gidst om zo zijn Engels te kunnen oefenen. We proberen de Peruaanse lekkernij, Anticucho dat is een in plakjes gesneden gebraden koeienhart op een stokje. Het klinkt niet lekker maar dat is het wel. Misschien iets voor de vakslager in Nederland om daar volgend jaar weer een hoofdprijs mee in de wacht te slepen...

Vandaag gebruiken we om het laatste verhaal even te posten en verder zullen we nog wat rondhangen in Lima. Vanavond half 8 vertrekt ons vliegtuig terug naar Nederland waar we dan zaterdagmiddag om 3 uur aankomen. We zijn nu 8 weken in Zuid Amerika, en de tijd is omgevlogen. De dag dat we op Buenos Aires landden en terecht kwamen in de regen en koude staat ons nog helder voor de geest. In de tussentijd hebben we veel beleefd en gezien en wat het weer betreft hebben we niets te klagen gehad. Hoewel het soms koud was hebben we na Buenos Aires geen regen meer gezien. Alleen wel veel droogte en woestenij. We verlangen dan ook weer naar de prachtig gecultiveerde en groene aardappelvelden in Zeeland. We hebben lang niet alles gezien wat we hadden willen zien maar toch is het gelukt om van alles wat te zien, wat zorgde voor een divers programma en wat absoluut niet verveelde.

Tot ziens in Nederland,

Jan en Samantha