29 Augustus 2010, we lopen iets achter met het posten. We zijn inmiddels Bolivia al in en ook weer uit. We beginnen gewoon waar we gebleven waren. Jullie willen tenslotte niets missen...

In het vorige bericht schreven we dat ons reisplan min of meer in duigen viel doordat de Bolivianen alles geblokkeerd hadden in het gebied waar wij doorheen wilden trekken.

Zaterdag 14 augustus besluiten we dat we teveel tijd kwijt raken met wachten tot de situatie weer stabiel is. We wijzigen ons reisplan en willen nu in 2 dagen met de bus via Arica naar La Paz. Op weg naar de bus lopen we toch nog even binnen bij een ander bureau welke ook tours via de zoutvlakte naar Uyuni verzorgt. En wat blijkt; vanaf maandag wordt er weer gestart met de tours. In het weekend zal er extra diesel de woestijn in gereden worden omdat er tussentijds niet getankt kan worden, want in Bolivia is alles geblokkeerd. We zullen dan ook een alternatieve tour moeten volgen en als de situatie aanhoudt dan komen we terug naar San Pedro in Chili en niet, zoals we dit eerder van plan waren, verder trekken via Uyuni door Bolivia. We zijn echter allang blij dat we toch de Salar, de zoutvlakte, kunnen zien.

Het verdere weekend brengen we door met wat lui in de hangmatten 'hangen' bij ons hostel, daar we de meeste bezienswaardigheden rondom San Pedro wel gezien hebben. Wanneer we het luieren beu zijn huren we mountainbikes en trekken de bergen in. Op 2500 meter een zware sportieve prestatie leveren valt echter tegen doordat je na een halve km klimmen al flink naar adem hapt. De tocht wordt iets korter dan verwacht maar daarom niet minder mooi. De onverharde paadjes en rivierbeddingen vergen alle behendigheid en met flink wat last van zadelpijn (ook nog van het paardrijden) en van de polsen eindigen we weer in de hangmatten. Aan het eind van de middag maak ik, alleen, nog een tocht verder de vallei in, het is een vlak gebied en wat groener door de uitlopers van de rivier, en ik beland bij verschillende kleine boerenbedrijfjes met kippen een kleine kudde schapen en enkele lama's. Wanneer ik echter enkele valse honden, die goed waaks zijn, van me af moet trappen vind ik het ook wel mooi geweest.

Maandagochtend vertrekken we om 8 uur met een busje van het agentschap waar wij onze 4-daagse tour geboekt hebben. We rijden eerst naar de Chileense grenspost om daar de formaliteiten af te handelen. Vervolgens rijden we het hoger gelegen Andesgebergte in. Op bijna 4000 meter hoogte staat ook nog een klein gebouwtje, de Boliviaanse grenspost, met daarin één douanebeamte die zijn vak verstaat en die zonder verdere controle een stempeltje zet in de daarvoor bestemde bladzijde van ons paspoort. Het is een mooie grensovergang, in alle leegte één gebouwtje, je laat het wel uit je hoofd om hier te proberen iets de grens over te smokkelen...

We zijn met een groep van 10 personen uit Australië, Engeland, Duitsland, Chili en zelfs nog 2 andere Nederlanders, zoveel zijn we er nog niet tegengekomen. Bij de grenspost wordt de groep gesplitst en we vervolgen onze weg in een soort van Jeep-trucks die beter geschikt zijn voor dit landschap. We zitten met 6 personen in de Jeep waarvan de chauffeur tevens onze gids is die keurig Spaans mompelt. Gelukkig spreekt Jackie, de Chileense, naast uitstekend Spaans ook nog een beetje Engels dus wanneer wij en ook de andere 2 Hollanders er geen wijs meer uit kunnen is ze best bereid om het één en ander te verduidelijken.

We zien de verschillend gekleurde meren. Het witte meer en het groene meer. De kleuren ontstaan door het mineralengesteente eronder en de weerkaatsing van de zon daarop. We passeren grote stukken zandwoestijn waar uit het niets enorme rostblokken oprijzen. Deze woestijn heeft de naam 'Dali rock desert' genaamd naar Salvador Dali, de beroemde Spaanse kunstschilder die verschillende schilderijen gemaakt heeft van dit surrealistische landschap. Onze tocht voert ons verder langs heetwaterbronnen welke uitmonden in een groot meer. Erg bijzonder; de randen van het meer zijn bevroren terwijl het water langs de randen warm is. Dit komt door de scherpe koude wind die er op deze hoogte waait. Voor de liefhebbers is een deel van de bron ingericht om te zwemmen, maar wij ontzien de verkleedpartij in de koude wind. We bezoeken de 'Sol de Mañana geysers' waar hier ook alles weer borrelt en kookt. We kunnen er alleen niet al te dicht bij komen omdat de bodem onbetrouwbaar is en niet bekend is hoever de geysers onder de grond door lopen. Aan het eind van de middag komen we aan bij ons hostel voor de eerste nacht, gelegen aan het 'laguna colorada', het rode meer. In de namiddag bezoeken we het okerrode meer, waar ook weer veel prachtig roze flamingo's te zien zijn.

Ons hostel voor de nacht is erg basic. Door de wegblokkeringen in Bolivia is het rustig met toeristen en zijn wij de enige groep hier. Het dak is van golfplaten, er is geen warm water en de koude wind waait overal doorheen. De Boliviaanse dames verzorgen voor ons een simpel diner. We vullen de avond met een goed gesprek, onze tourgenoten zijn allemaal leeftijdsgenoten, en een potje kaarten. Maar vanwege de kou liggen we om 9 uur in bed. Gelukkig kunnen we een slaapzak huren naast de dunne dekentjes die op het bed liggen. Naast thermo ondergoed en nog een extra zijden lakenzak moet ons dit wel warm houden de komende nacht. De temperatuur daalt buiten naar -20 graden en binnen is het ook goed koud. Door de kou en de grote hoogte waarop we verkeren wordt er door iedereen slecht geslapen en de volgende ochtend heeft iedereen ofwel flinke pijn dan wel een zwaar gevoel in het hoofd. De remedie tegen hoogteziekte is goed rusten en veel water drinken. Van rusten komt verder niet veel en het vele water dat we drinken zorgt ervoor dat het gehobbel over de onverharde wegen nogal eens tot een noodstop leidt.

Na het ontbijt vertrekken we weer. Als eerste bezoeken we 'Stone tree', een rotsblok midden in een zandwoestijn wat door wind en zand geërodeerd is tot een rots in de vorm van een boom. Iedereen wil hier dan natuurlijk ook een foto van hebben. Gelukkig zijn wij dan maar met twee jeeps en niet zoals normaal met een stuk of 20. Toch een voordeel die blokkades. Het landschap blijft bizar, totale leegte en hierin enorme rotsblokken op willekeurige plaatsen. We bezoeken de prachtige meren Cañapa, Honda, Hedionda en Charcota. Weer schitterende plaatjes. Sommige meren zijn wit van zout en ook half bevroren. Met de felle zon is dit een mooi zicht. In de meren zitten grote kolonies flamingo's en langs de randen nemen vicunas een koud bad. Onze chauffeurs bereiden een gezonde lunch en we genieten van deze mooie plaatsen die we nu ook weer helemaal voor onszelf hebben, wat ons wel bevalt. We vervolgen de route en komen aan bij de actieve vulkaan 'Ollagüe'. Het landschap eromheen bestaat uit gestold lava wat de gekste vormen heeft. Eén van de jeeps heeft een lekke band dus deze moet gewisseld worden, en wij genieten op de lava van het zonnetje en de stilte om ons heen. De stapels stenen die her en der geplaatst zijn als offer aan 'Pachamama', de moeder aarde, dienen goed als camerastatief voor de zelfontspanner. Wanneer de wagens weer in orde zijn trekken we verder. We krijgen alvast een voorproefje op de volgende dag want we rijden over een andere, ook grote, zoutvlakte. Onze jeep is de nieuwste niet meer. De ventilators doen het niet meer en ook de ramen kunnen niet meer open. Wanneer we de deur dicht slaan valt de motor uit. Het zonnetje brand fel en binnen wordt het gloeiend heet, we verbranden door het raam heen. Gelukkig doemt ineens een spoorlijn op en vandaar is het niet ver meer naar het kleine dorpje 'San Juan' waar we de nacht doorbrengen in een zouthotel.

Het zouthotel is een ervaring op zich. Het hele gebouw is opgetrokken uit blokken uitgehakt uit de zoutvlakte. Alles is van zout, de tafels, krukjes en ook de bedden. De vloer is bedekt met een laag los zout. Na ons verblijf zijn we dan ook aardig voorbereid op de zoutvlakte, het is overal zout, in bed, in je kleren en in de backpacks. Onze groep is het unaniem eens dat we om 4.30 uur willen opstaan om de zon op te zien komen op de zoutvlakte. De avond ervoor is echter gezellig dus het vroege tijdstip valt voor de meesten niet mee.

De zon komt op tussen 6 en 6:30 uur dus we vertrekken om half zes richting de zoutvlakte. Onze chauffeurs laden de bagage weer op het dak in alle donker. Volgens de berichten zouden de blokkades in Uyuni opgeheven zijn dus dit wordt dan onze eindbestemming voor deze dag. Het is nog een uur rijden naar de zoutvlakte. De chauffeur weet feilloos de weg door de rotsachtige zandwoestijn. De snelheid ligt hoog maar hij lijkt te weten waar er gevaarlijke hobbels of geulen liggen en remt op tijd af. De wagens houden zich goed in het onherbergzame landschap. Wanneer het langzaam licht wordt zien we dat we al op de zoutvlakte zitten, tot aan de horizon niets dan zout. Echter onze chauffeur blijft maar doorjakkeren. Wanneer uiteindelijk de zon tevoorschijn komt wordt er abrubt gestopt. En zo staan we dan op de vlakte in alle leegte terwijl de zon opklimt. Doordat we redelijk dicht bij de evenaar zitten stijgt de zon snel. Onze lange schaduwen worden al snel korter, de lichtval is prachtig. Onze chauffeur heeft het blijkbaar al genoeg gezien, zijn stoel gaat achterover en hij verzinkt in diepe rust. We vermaken ons met het maken van speciale foto's met perspectiefbedrog.

We vervolgen onze weg en komen aan bij 'Isla del Pescado' oftewel 'Viseiland' een eiland van gestold lava temidden van de zoutvlakte wat de vorm heeft van een vis, vandaar de naam. Het eiland is bijzonder omdat het vol staat met cactussen. Ook deze groeien maar 1 mm per jaar. De hoogste is 12 meter en is helaas omgewaaid, de hoogste die nog overeind staat is nu 9 meter. Vanaf het eiland hebben we een mooi uitzicht en blijkt de weidsheid van de grootste zoutvlakte ter wereld. Deze reikt zover het oog rijkt, om precies te zijn is de grootte 11500 km2, volgens de kenners komt dit overeen met één derde van België. In de verte zien we een grote vulkaan, deze vulkaan zou in de verre historie een enorme uitbarsting gehad hebben. Door de enorme hitte is het meer, of zee, helemaal ingedroogd en is alleen het zout overgebleven. De enkele eilanden van lavagesteente, zoals deze, getuigen hiervan. Het is dan ook niet moeilijk voor te stellen dat alles zee is geweest.

We krijgen een uur om het eiland te bekijken. Wanneer we terugkomen is onze chauffeur in geen velden of wegen te bekennen. Hij blijkt in het, enige, restaurant te zitten. Wanneer we hem melden dat we klaar staan om te vertrekken verzoekt hij ons om zelf de zoutvlakte verder op te lopen en nog wat foto's te gaan maken zodat hij even klaar kan eten. We vinden het wat vreemd maar we vermaken ons wel dus lopen we verder de vlakte op en bedenken nieuwe creatieve ideeën voor op de foto. Na een half uur komen we terug bij het eiland en moeten we onze chauffeur weer gaan roepen. We vervolgen onze weg echter onze chauffeur maakt snelheiden van 120 km per uur, hij rijdt meer naast de sporen dan erop en lijkt af en toe zelfs in slaap te vallen. In de auto hangt een sterke dranklucht. Er volgt een felle discussie op de voorstoelen, gelukkig is er iemand die goed Spaans spreekt... Jorge, de chauffeur, zegt dat alles goed gaat en dat hij best in staat is om te rijden. We voelen ons echter verre van veilig. Hoewel de vlakte erg vlak is, zal het gevaar hier nog wel meevallen maar we weten niet wat er hierna nog komt. Ongemerkt gaat onze chauffeur steeds harder rijden. We verzoeken hem steeds om zachter te gaan rijden maar wanneer hij uiteindelijk weer in slaap valt is de maat vol. We laten de auto stoppen, gelukkig heeft Jackie, de Chileense, de tegenwoordigheid van geest om snel de contactsleuteltjes eruit te grissen. Onze andere jeep is nergens te bekennen. Gelukkig staan één km verderop twee andere jeeps van een ander agentschap. We lopen erheen en vragen of we deze kunnen volgen tot we in Uyuni zijn. Dit is geen probleem.

We laten Jorge plaatsnemen op de achterbank. En zo ben ik ineens de chauffeur en gids van onze truck, op de 'Salar de Uyuni'. De discussie tussen Jackie en Jorge gaat onverminderd voort. Jorge lijkt het eerst nog niet erg te beseffen en meldt dat hij dit wel vaker doet en dat het nooit tot problemen heeft geleid. Er wordt echter fel op ingegaan, en Jorge lijkt te beseffen dat het er somber uitziet voor zijn carriere.

Het rijden op de zoutvlakte valt niet tegen hoewel de besturing te wensen overlaat, het stuur heeft één omwenteling aan speling. We komen aan bij het oude zouthotel wat inmiddels een museum is, omdat de andere wagens hier stoppen doen wij dit ook. Het museum is alleen van de buitenkant te bezichtigen, we lopen er een rondje omheen maar het is niet echt bijzonder, gewoon een gebouw van zout, zoals ons hotel van de afgelopen nacht. Het museum is van alle kanten voorzien met bordjes 'Don't pee here' wat wel een tegenvaller is voor de meiden. Wanneer we terugkomen bij de wagen is Jorge diep in slaap.

We rijden verder en onze volgende stop zijn de zoutmijnen. De bovenste laag zout wordt afgeschraapt en gekristalliseerd in waterbaden. We komen aan bij een klein dorpje waar de mijnwerkers wonen en waar de inkomsten vooral bestaan uit souvenirs van zout. We kopen enkele dobbelstenen van zout. Wanneer we terugkomen bij de auto blijkt dat Jorge de dorpsoudste erbij gehaald heeft. Een sluw ogend mannetje, met een klein hoedje en één voortand sommeert mij streng kijkend de sleutels van de wagen in te leveren. Jackie gaat echter fier de discussie aan, wij kunnen al het rappe Spaans niet volgen. Uit een korte vertaling blijkt dat er enkele kilometers verderop een controlepost is van de Boliviaanse politie. Wanneer wij Jorge niet laten rijden en de zaak niet in de doofpot stoppen zal er daar aangifte gedaan worden van autodiefstal en gijzeling van de chauffeur. Even zie ik mezelf al eindigen in de Boliviaanse gevangenis, wat waarschijnlijk geen pretje is. Maar de discussie gaat voort en onze chauffeur, hoewel hij flink kauwgom knauwt, is nog steeds dronken dus dat zou hopelijk voldoende bewijs zijn voor onze beslissing. We vragen hulp bij andere chauffeurs, maar deze geven te kennen geen partij te willen kiezen omdat het anders onderling vechten wordt. Gelukkig staat Jackie haar mannetje en sabelt alle argumenten in rap Spaans van tafel tot de mannetjes beseffen dat er niet aan te tornen valt. Ineens is het pleit beslecht. Ik moet verder rijden, Jorge gaat achterin en lijkt zich te schikken in zijn lot. Gelukkig blijkt hun verhaal bluf te zijn, en er is geen spoor van politie of een controlepost. We verlaten de zoutvlakte en rijden over een erg slechte weg in de richting van, naar we hopen, Uyuni. Onze eindbestemming. Op de achterbank gaat Jorge over tot een smeken dat we het hierbij laten zodat hij zijn baan kan houden. Jackie is echter onverbiddelijk, ze is van plan hem te laten boeten en compensatie te regelen bij het agentschap. Samantha weet één en ander vast te leggen op video zodat latere discussies niet mogelijk zijn.

Wat zijn we blij wanneer uiteindelijk de stad Uyuni opduikt. Jorge is gelukkig nog zo vriendelijk om ons door een omweg heen te leiden zodat we niet in de file belanden die bij het tankstation staat. Door de blokkades is de stad lang ontheven geweest van brandstof. Nu er weer een levering is geweest wil iedereen tanken. Gevolg een enorm lange file van lege auto's voor het tankstation. We komen aan bij het kantoortje van het agentschap waar we ons beklag willen doen. Als inzet hebben we de autosleutels. In de eerste instantie is men van plan om het verhaal als normaal af te doen en dat drinken en rijden gewoon de Boliviaanse cultuur is. Echter wanneer we dit vastleggen op camera draait de wind. Jackie volhard en uiteindelijk krijgt ze de Chileense vestiging aan de telefoon. Gevolg is dat de grote baas op komt draven en na een uur van discussie, vooral in Spaans, wordt overeengekomen dat we een compensatie krijgen van deze dag en extra geld voor de komende overnachting en maaltijd.

We zijn blij de anderen van ons gezelschap weer te zien en na een uitgebreide lunch zakt de spanning weer wat af. Alles is goed afgelopen en we kunnen terugzien op een spannend maar ook wel mooi avontuur. Hoewel het meer genieten achteraf is dan op het moment zelf hebben we toch een unieke ervaring gehad. Er zullen weinig touristen zijn die zelf hun chauffeur/gids uit de woestijn thuisgebracht hebben...

De rest van de middag zoeken we uit hoe we van hieruit verder kunnen reizen en rusten we uit in ons hotel. Uyuni als eerste kennismaking met Bolivia valt helemaal niet tegen, we worden vriendelijk begroet door verschillende mensenop straat en de lokale marktjes zijn een prachtige beleving. 's Avonds dineren we met zijn allen bij een Mexicaan, en uiteindelijk belanden we in de 'Extreme Fun Pub' waar men cocktails kan drinken uit schaamteloos gevormde mokken...

Iedereen de hartelijke groeten,

Jan & Samantha