Woensdagochtend (ruim een week geleden alweer, sorry maar de tijd gaat zo ontzettend snel) gaat om 5.30 uur de wekker. We moeten namelijk vroeg op om de bus naar Chili te halen. Die vertrekt om 7.00 uur, maar ons werd zeer uitdrukkelijk verteld dat wij om 6.30 uur al op het busstation moeten zijn. Aangezien we ook nog een klein half uur moeten stappen voordat we daar weer zijn, gaat de wekker vroeg... De straten van Salta zijn donker en erg rustig. Er is bijna niemand te zien,maar toch rijden er alweer een aantal taxi's rond. Hun lampjes met 'libre' lichten fel op en hoopvol kijken de chauffeurs of wij mee willen. Maar ja, wij willen backpackers zijn, en als Zeeuwse backpackers draaien we iedere Peso 3 keer om voordat we deze uitgeven, dus we lopen dat half uurtje wel.

Aangekomen op het busstation is er al meer leven te vinden, maar de bus is er natuurlijk nog lang niet. Pas om 6.50 uur (degenen die Samantha kennen weten dat zij dit dus 20 minuten te laat vindt...) komt de bus aangereden. Snel laten we onze bagage inladen door een willekeurige belader die hiermee 4 peso verdient(€0,20, de standaardfooi voor bagage). We hebben een plaats bovenin helemaal voorin, voor het uitzicht. Maar van snel vertrekken is geen sprake. De buschauffeur vindt zijn schoenen niet genoeg blinken en laat deze nog uitgebreid poetsen door een oud mannetje. Deze laat nadat hij zijn geld heeft ontvangen alles prompt uit zijn handen vallen en gaat zijn zuurverdiende centjes snel weer opmaken aan...? Wanneer de schoenen weer opgefrist zijn moet er nog een ontbijtje worden ingekocht, voor alle passagiers een verpakte chocoladekoek, maar uiteindelijk zijn we dan toch nog op weg.

Het eerste gedeelte van de route kennen we al, omdat we de afgelopen dagen juist in dit gebied hebben rondgetourd. Maar dat doet niets af aan het nog steeds mooie kleurenpalet van de bergen. We rijden weer langs de zevenkleurige berg en daarna over de grote zoutvlakte. We blijven maar stijgen, al dan niet via haarspeldbochten. Het is geen overbodige luxe dat er 2 chauffeurs aan boord zijn.

De grens naar Chili passeren we rond het middaguur via 'Paso de Jama' op een hoogte van 4400 meter. Hier staat, naast alleen een kantoortje van de Argentijnse douane, een toiletgebouwtje en een kleine kiosk, ook een flink koude wind. Maar het uitzicht blijft mooi. Omdat we niet de enige bus zijn duurt het even voordat ook wij het exit-stempeltje hebben bemachtigd. Er wordt door de gewichtige mannetjes achter het bureau officiëler bij gekeken dan dat het werkelijk voorstelt. Overigens passeren we hier ook een tijdsgrens waardoor het tijdsverschil met Nederland nu op 6 uur komt te staan. Ondertussen zien we een vrouw overduidelijk last krijgen van hoogteziekte. Door de grote hoogte bevat de lucht maar weinig zuurstof, waar het lichaam zich dus geleidelijk naar moet aanpassen. Zelf hebben we er nog niet echt veel last van, behalve wat druk bij de slapen of een lichte duizeligheid.

We vervolgen weer onze route naar San Pedro de Atacama. We gaan over het Andesgebergte heen, waarbij het hoogste punt rond de 5000 m ligt. Het is er woest en onherbergzaam, zand, grind en rotsen. De enkele Vicunya (soort Alpaca, lijkt ook wel op een hert) is het enige leven wat we er zien. De 2 uren daarna blijven we dalen. We zien naast de weg op verschillende plaatsen noodbanen liggen met daarop grindhopen voor het geval dat de remmen het begeven. Onze chauffeur levert ons echter netjes af bij de douanepost in 'San Pedro de Atacama' waar weer erg gewichtig gedaan wordt over de dingen die we het land in zouden kunnen smokkelen, maar waar de werkelijke controle weinig inhoudt. San Pedro is een oasedorpje in het noorden van Chili aan de voet van het Andesgebergte. In San Pedro willen we een paar dagen verblijven om de omliggende Atacama woestijn te bekijken. Het duurt even voordat we een hostel vinden, maar dat komt meer doordat we de verkeerde straten inlopen, dan omdat er een gebrek is aan slaapgelegenheden. Het plaatsje blijkt in de middag erg heet en stoffig. Door al het gereis in combinatie met de hoogte eindigt de dag voor Jan met een niet gewende toch wel flinke hoofdpijn. Samantha heeft nergens last van dus 's avonds toch maar even het plaatsje bekijken en zien wat er te doen valt. We vinden een voordelige deal en deze tour zorgt dat onze eerste 2 dagen gelijk gevuld zijn. Door het extra tijdsverschil vroeg naar bed en de volgende dag zijn de problemen verdwenen.

Om 8 uur in de ochtend worden we opgehaald door een klein tourbusje met engelstalige gids. Over onverharde wegen scheuren we al hobbelend de woestijn in. Niets dan grind en zand met op de achtergrond het Andesgebergte en de verschillende vulkanen rondom San Pedro. Het noorden van Chili is een gebied met veel vulkanen. Maar liefst 70, maar gelukkig maar 2 actieve. Doordat het Andesgebergte zo hoog ligt komt er geen wolk overheen, dus is het hier kurkdroog. We zitten nog steeds op 2500 meter, dus vanaf de kust van Chili komen er ook weinig wolken. Het enige water wat hier komt zijn enkele riviertjes die door de oasen heen lopen. Als eerste bezoeken we een zoutvlakte met enkele grote meren waar we flamingo's willen zien, hoewel vooraf al verteld wordt dat het maar de vraag is of we ze zullen zien doordat het gebied zo uitgestrekt is. De zoutvlakte ziet er door de droogte uit als geploegd land. Wij doorlopen enkele paden en een gedeelte langs het meer. We hebben geluk, de flamingo's zijn er. We zien enkele eenlingen van erg dichtbij. Voor de grote groep hebben we wel de zoom functie van de camera nodig om deze goed te kunnen zien. Maar het is tenslotte ook een reservaat. Een flamingo zien vliegen staat al lang op ons wensenlijstje. Gelukkig dat er hier dan ook enkele over komen vliegen. De flamingo staat bekend als een mooie roze vogel, echter als hij zijn vleugels uitslaat toont hij de onderkant die helemaal zwart is. In combinatie met zijn enorme spanwijdte is dit een prachtzicht. Het lukt Samantha om er een mooi fotootje van te maken.

Vervolgens rijden we in het busje verder de hoogte in waar we de 2 hoger gelegen meren bezoeken. Deze meren liggen tussen 2 vulkanen in en door uitbarstingen in het verleden is de bodem rijk aan verschillende mineralen. Hierdoor heeft het water een mooie kleur wanneer de zon erop schijnt en de randen van het meer zijn wit van het zout. Door de hoogte is het er koud en het water is voor een gedeelte bevroren. Het is een mooie plaats om te vertoeven en we ervaren weer eens wat echte stilte is.

We rijden terug naar Toconao waar we bij een klein lokaal restaurantje een uitgebreide lunch voorgeschoteld krijgen. We herkennen niet alles wat op ons bord ligt maar smaken doet het wel. We tafelen lang, we zijn maar met een kleine groep en het is best gezellig hoewel we nog niet al het Spaans kunnen volgen. In de middag bezoeken we een klein slaperig dorpje met stoffige straatjes, lemen huisjes, een mooi kerkje en veel rust en stilte. Op de terugweg stoppen we nog even bij een kloof waar een rivier doorheen loopt. We krijgen het gevoel wat hoort bij een oase wanneer we na km's hobbelen door stof, zand en grind ineens een groene strook onder ons zien.

We worden weer netjes afgeleverd in San Pedro. In de avond proberen we wat meer te zien van de heldere sterrenhemel waar de melkweg duidelijk te zien is. We lopen San Pedro uit om zo in het volledig donker te kunnen staan en zo het beste zicht te kunnen hebben. Wanneer echter in het pikdonker enkele grauwende honden op ons afstormen, besluiten we snel ons romantisch avontuur. Daarom boeken we in San Pedro snel een Astrotour voor de volgende avond. We eindigen met een pizza de Brasil met daarop banaan en chocoladesaus, erg alternatief maar wel lekker. Ook vanavond weer vroeg naar bed want....

Half 4 in de ochtend, de tijd waarop je normaal nooit een wekker zet maar nu dus wel. Om 4 uur staan we netjes voor ons hostel. Het is steenkoud, door de heldere luchten koelt het 's nachts af tot -15 graden. We zijn echter goed voorbereid in thermo ondergoed en daarover behoorlijk wat laagjes kleding. Onze bus pikt ons netjes op tijd op en over een enorm slechte weg scheuren wij de hoger gelegen bergen in. De bus doorkruist verscheidene riviertjes en de weg lijkt steeds onbegaanbaarder te worden. Onbegrijpelijk dat sommige mensen, waaronder Samantha toch nog hun slaap af kunnen maken. Ik zit met mijn 2 meter echter strak ingeklemd tussen de stoeltjes en alleen kaarsrecht overeind zitten geeft mij de gelegenheid om ook mee te kunnen.

Onze bestemming is de 'Geysers El Tatio' en de reden dat dit zo vroeg moet is dat bij zonsopgang het enige moment is dat we de geysers actief kunnen zien. De geysers zijn gelegen in een oude uitgestrekte vulkaankrater. Het water uit de geysers wordt opgewarmd door het magma in de aarde. Doordat het 's nachts zo extreem koud is, is de grond bevroren dus de aarde is steenkoud. Bij zonsopkomst is de zon gelijk fel en de temperatuur stijgt snel. Ondergronds wordt druk opgebouwd en daardoor komen de geysers tot uitbarsting, ter vergelijking met het principe van de snelkookpan. De grootste geysers bereiken wel hoogten van 10 meter, echter door de vele stoom die eraf komt is dat minder goed te zien. Het blijft wel een spectaculair zicht met overal borrelende en bruisende kolommen water en damp wat omhoog rijst. We doorlopen het gebied, het is opletten waar we lopen, want in de grond zitten veel gaten waar het ook borrelt en kookt. Door de zon en het lopen in de damp warmen we weer een beetje op. Onze chauffeur warmt koffie, thee en chocolademelk op in één van de geysers en we krijgen een ontbijtje. Zo rond een uur of 10 worden de activiteiten van de geysers weer minder en vertrekken wij weer met de bus. De slechte weg blijkt een prachtige route door een schitterend landschap en de chauffeur is niet te beroerd om te stoppen voor half bevroren riviertjes, kleine kuddes lama's, groene konijntjes met een lange staart(Vizcacha genaamd), zeer zeldzaam mos wat maar één mm per jaar groeit en ook de cactussen blijken maar 1 cm per jaar te groeien(en ze zijn al 3 meter). Alles bij elkaar zeker de moeite waard om vroeg voor uit bed te komen.

's Middags om 3 uur vertrekt onze volgende tour dus de tijd daartussen gebruiken we voor de lunch en een uurtje slaap. Om 3 uur vertrekken we richting de maanvallei. Deze vallei is zo genaamd omdat het landschap in de loop der tijden zo is gevormd en geërodeerd door weer, wind, zoutafzetting en aardverschuivingen dat het nu wel op het maanoppervlak lijkt. We bekijken dit alles eerst vanaf hoger gelegen bergen zodat we panoramische uitzichten hebben. We krijgen uitleg over bergwanden die ons laten zien wanneer er grote vulkaanuitbarstingen zijn geweest door de witte lagen die hierin te zien zijn. We dalen af naar waar we de rotsen ingaan die volledig bestaan uit zoutkristallen, wat echter zonder blazen of schoonvegen niet te zien is doordat alles onder een dikke laag stof zit. Onze vrije tijd besteden we door een grottencomplex in te duiken en uiteindelijk te eindigen waar we zelfs op de knieën niet verder kunnen. We zijn te laat terug bij de bus, wat vooral Samantha verschrikkelijk vind, maar gelukkig is er op ons gewacht. We vervolgen de route verder de vallei in en we zien hoe toepasselijk de naam is. Uiteindelijk beklimmen we de grootste zandduin en op een steile bergrug wachten we tot om 6 uur de zon ondergaat. Met de ondergaande zon verandert het landschap met in het midden de perfect gevormde vulkaan 'Licancabur' van kleur wat een waar spectrum oplevert.

Om 7 uur zijn we weer terug in ons hostel waar we onze thermokleding weer aan kunnen trekken, omdat ons volgende programma ook weer in de koude buitenlucht is. Om 8 uur zitten we weer in een andere bus die ons buiten San Pedro brengt waar Fransman astronoom Alain Maury ons zal laten zien wat voor moois er buiten de aarde ligt. De lucht in Chili is extreem droog en daardoor erg helder, daarnaast is er weinig lichtvervuiling dus is het echt donker. Het is hier dus de ideale plaats om eens goed naar de sterrenhemel te kijken. We krijgen in een groep eerst les van Alain's vrouw, die met een laserlampje in een rap tempo verschillende sterren en planeten aanwijst. Hoewel Samantha wel indruk maakt op mevrouw met haar eerder opgedane kennis (de lengtegraad van Nederland is 52 graden en dit is de hoek waarnaar wij naar de sterrenhemel kijken) is het voor mij 'als leek op dit gebied' erg interessant allemaal maar de namen en sterrenbeelden, waar je overigens enorm veel fantasie voor moet hebben om deze te ontdekken, zijn na zo'n lange dag snel weer vergeten. We verwonderen ons daarom maar over de pracht van de melkweg en omliggende sterren. We kijken door verschillende telescopen, sommige in groot formaat, naar sterren, planeten, galaxy's en gasbellen. Als je weet wat je moet zien is het niet zo moeilijk maar wij vonden de grootte van de sterren wel tegenvallen. Je denkt altijd aan de mooi gefotografeerde planeten die je in de schoolboeken en op posters tegenkomt, echter zelfs door een grote telescoop blijven het nog maar stipjes. Dit doet je alleen wel beseffen dat de miljoenen lichtjaren die deze van ons verwijderd zijn echt wel ver zijn. Mevrouw doet hier nog een schepje bovenop door te stellen dat onze zon er waarschijnlijk vanaf een andere planeet net zo uitziet als dat wij hier sterren zien. Wanneer alle uitleg te overweldigend wordt en we tot op het bot koud zijn, worden we door Alain binnengenodigd in zijn huis, met ook weer een gat in het dak om maar altijd naar de sterren te kunnen kijken. Alain bedient ons met warme chocolademelk en zo in het donker bij een kaarslichtje zien we alleen een grote Franse puntneus die ons echter erg boeiend kan vertellen over het heelal, en hoe nietig de aarde daar in is. Vraag alleen nooit aan een astronoom wat een zwart gat is, want dan zit je nog wel even. Rond middernacht zijn we weer terug en vinden we het wel mooi geweest voor vandaag...

Zaterdagochtend vertrekken we met de bus naar Calama waar we in ons beste Spaans een auto huren voor 5 dagen om zo ook nog wat van het verdere noorden van Chili te kunnen zien. Calama heeft weinig meer te bieden dan haar grote winkelpaleis waar wij een lunch halen, maar waar Samantha later erg slecht van blijkt te worden. We rijden verder richting de kust waar we de route 5, de beroemde Panamarican Higway nemen richting het noorden. De weg is niet zo bijzonder en op sommige plaasten ronduit slecht voor zo'n beroemd gebeuren. Het uitzicht daarentegen is erg wijds, er zijn zo goed als geen bergen meer, het is één vlakke leegte met alleen maar zand en stenen en totaal geen leven. De weg is lang en recht en de zon is al snel onder. We zijn dan ook blij wanneer we na 400 km het eerste stadje tegenkomen en daar ook een hostel aanwezig is.

Het stadje is niet ver meer vanaf de bezienswaardigheid Humberstone die wij graag willen zien. Dit doen we dan ook de volgende ochtend. Humberstone is een spookstadje wat totaal verlaten is. Het stadje ligt naast de zoutmijn waar tussen 1872 en 1960 salpeter werd gewonnen voor gebruik op het land. Dit was in die tijd één van de belangrijkste exportproducten van Chili en soortgelijke mijnen en stadjes vind je dan ook over heel het noordelijke gebied. De uitvinding van kunstmest maakte de winning van salpeter echter overbodig en de export stortte in en de bewoners vertrokken. Het stadje is door het gunstige klimaat goed bewaard gebleven en inmiddels wordt er ook entree gevraagd om het te mogen bezichtigen. Het stadje is een vreemde gewaarwording, alles is nog net zo intact als toen het door de bewoners werd verlaten. We bezichtigen de fabrieksgebouwen, school, theater, hotel en kerk en ook de oude toiletgebouwtjes onder de golfplaten dakjes doen nog goed dienst, vooral voor Samantha. In enkele huisjes zijn exposities ingericht met gevonden attributen en gereedschappen. We krijgen een aardig beeld van hoe het leven er toen uit heeft gezien.

We vervolgen onze weg richting het meest noordelijke stadje van Chili. We moeten nog een flink stuk en we zijn in Humberstone langer blijven hangen dan gepland. Rechte brede weg dus 'vort met de kar'. Wanneer na een inhaalmanouvre de tegenoverliggende auto de 'Carabineros' (politie) blijkt te zijn, zijn we er gloeiend bij. In de spiegels zien we de remlichtjes opgloeien en de auto draait op de snelweg (zoals je dit ook in 'Need for speed' ziet). Hij krijg ons echter niet bijgereden door het tussenrijdende verkeer maar bij de volgende controlepost worden we van de weg geplukt. We moeten allebei uitstappen en meekomen naar het kantoortje waar 2 agentjes streng door hun grote zonnebril kijken en ons de lasergun laten zien met daarop enkele getalletjes die men gemeten heeft toen we hun tegemoet reden. We doen natuurlijk alsof onze neus bloedt en een snelheidslimiet niet begrijpen. De grootste van de twee legt ons in zijn beste Engels uit dat we tot Arica maar 100 km/uur mogen en als we nog één keer te hard rijden ons dit gelijk 200 dollar kost. We knikken wat bedremmeld en daarmee is de kous af.

Op een oude historische kaart in Humberstone hebben we ons wat meer georiënteerd op de tussenliggende plaatsjes. Eén daarvan is het kuststadje Pisagua wat ons wel een geschikte overnachtingsplaats lijkt omdat de weg naar Arica toch nog wat ver is. Het plaatsje ligt pal aan de kust op 40 km vanaf de route 5. We zitten nog steeds op 2000 meter hoogte en wanneer we na 30 km nog niets gedaald zijn vragen wij ons toch af wanneer we dan terugzakken naar zeeniveau. Dit blijk op 1 km van de kust te zijn, de weg zakt enorm steil naar beneden en we belanden vanuit de hitte in een koud mistig oord op de smalle strook tussen de bergen en de zee. Het stadje doet dan ook nog eens heel triest en verlaten aan en veel gebouwen zijn in dezelfde staat als Humberstone. We zien enkele pelikanen voor de kust dobberen en dat zijn tegelijk ook onze grootste bezienswaardigheden. Later googlen we wat op 'Pisagua' en dit blijkt in de periode van de salpeterwinning de grootste haven van Noord Chili te zijn geweest. Na het instorten van de handel is het stadje grotendeels verlaten en vervallen. Later is in de donkere tijden, in de nog maar kortgeledene geschiedenis, het stadje in gebruik geweest voor andere doeleinden. Onder het dictatorische bewind van generaal Pinochet in 1973 werd Pisagua vooral gebruikt als concentratiekamp voor de linksdenkenden. Velen vonden hier hun dood in de gevangenis of werden ter plaatste geëxecuteerd. Jaren later zijn er veel massagraven gevonden. Toch wel een beladen plek voor een nachtje over, dus we besluiten dan ook weer maar snel de hoger gelegen zon op te zoeken en door te rijden naar Arica.

We vervallen weer in het donker maar de weg is beter dan in Argentinië. Een hostel vinden in Arica valt niet echt mee, omdat we geen kaart of boek van Chili bij ons hebben (we hadden al 4 dikke reisgidsen in de tassen en gewicht is belangrijk...). We vinden een hostel, je zou het aan de voorkant niet zeggen, maar erachter blijkt het allemaal netjes en gerieflijk te zijn. De oude eigenaresse praat rap Spaans en wanneer blijkt dat we er weinig van begrijpen gaat ze nog sneller en meer Spaans praten. Het blijkt allemaal niet zo belangrijk, want we komen er met wat teruglachen weer mooi vanaf. Hoewel; het vrouwtje is meelevend met al haar gasten en wanneer middernacht ergens een telefoon afgaat waarvan de eigenaar te diep slaapt, komt ze al sloffend en met een kraakstem waarmee ze zo de Ohra papegaai uit de reclame kan nadoen de gang op en wekt de eigenaar en daarmee tegelijk ook de andere gasten.

In Arica verblijven we 2 nachten en op ons gemakje bekijken we de volgende dag de stad en de kust. We lopen naar de lange pier waar we genieten van het zonnetje en de grote golven waarop surfers hun kunsten vertonen. We eten samen een halve kip, goed voor de maag, en beklimmen daarna de grote berg welke een prachtig uitzicht geeft op de stad en de kustlijn. Echter het eten blijft weer niet hangen bij Samantha maar gelukkig is er boven ook een toilet wat dan ook weer druk bezocht wordt. We genieten van onze rust en het voelt na alle drukte in San Pedro dan ook een beetje als een vakantie tijdens onze vakantie.

Dinsdag 10 augustus vertrekken we terug richting het zuiden. Onze volgende bestemming is de tussenliggende kuststad Iqique, waar we rond de middag aankomen. De stad zelf blijkt weinig interessant. Het is een langgerekte stad langs de zee met veel hoge flatgebouwen. De zee daarentegen is er prachtig. Er zijn enkele grote stranden waar de enorme golven van de Pacifische oceaan op neer beuken. We parkeren de auto op loopafstand, eten eerst een pizza en brengen de rest van de middag door aan het strand. Na alle droogte en woestheid is de zee weer verfrissend om te zien. Enorme golven storten over een lengte van wel meer dan 100 meter tegelijk op het strand met een enorm geraas (het klinkt als het geluid van overkomende straaljagers, zo hard). Mooi zeetje...

We willen geen tijd besteden aan het zoeken van een hostel in Iqique, dus rijden we terug naar de hoofdweg waar we weer terechtkunnen bij het hostel waar we eerder al overnacht hebben. De eigenaar, blij om ons weer te zien, begint gelijk heel zijn privé fotocollectie te showen met wat er allemaal nog meer te zien is in het omliggende gebied. De volgende dag vertrekken we al vroeg voor de terugweg richting Calama waar we de auto weer moeten inleveren. Echter eenmaal op weg gaan de kopjes weer helder denken en blijkt dat we een dag misgerekend hebben en de auto voor 5 dagen gehuurd hadden, dus hebben we nog een dag. We slaan af richting het hooggebergte, we bezichtigen nog een oasedorpje Pica genaamd maar dit hebben we al snel gezien. We vervolgen onze weg over een onverharde weg de hoogte in. Deze weg wordt echter weer steeds slechter. We moeten zelfs enkele zandduinen doorduiken waar we al slippend net weer uitkomen. Verontrustend is ook dat er geen ander verkeer is. We zitten inmiddels bijna op het punt dat de terugweg bijna even lang is als het stuk dat we nog moeten, dus toch maar door hobbelen. Al onze eerdere off-road ervaringen zijn niets vergeleken met deze, maar gelukkig houdt onze auto het vol. En de beloning is er dan ook, na 50 km komen we aan bij het meer Huasco. Dit is ook weer een zoutmeer met zeldzame mossen en flamingo's. Er waait een ijskoude wind en het is half bevroren. Het meer is verder totaal verlaten, wij zijn de enigen. We doen een poging om de grote groep flamingo's eens wat dichter te benaderen, maar deze houden de afstand tussen ons netjes gelijk. De wind waait overal doorheen, dus we rijden nog een eindje langs het meer en keren daarna terug richting onze vertrekplaats waar we een enorme Lomito, dat is een warmvlees sandwich, als lunch verorberen.

's Middags vangen we de terugweg aan naar Calama. We moeten tenslotte ook nog 400 km. Onderweg stoppen we even bij een reservaat waar geögliefen te zien zijn. Geögliefen werden in de tijd van de Inca's en Atacama-indianen gemaakt tegen bergwanden door er stenen weg te halen waardoor een patroon of tekening ontstaat. De geogliefen dienden als communicatiemiddel en als oriëntatiepunten. Deze tekeningen zijn in al die jaren goed bewaard gebleven, ze zijn groot en van veraf te zien.

In de avond komen we in Calama aan. We vinden een geschikt hostel, lopen nog even door het centrum op zoek naar een warme hap en daarna een beetje uitrusten. De volgende dag proberen we met de auto de grote kopermijnen te bezoeken die naast de stad liggen. Onderweg kwamen we al reusachtige machines tegen op transport die waarschijnlijk in de mijn werkzaam zijn. Alleen komen we de mijn niet in, en de bezoekersingang is gesloten. We brengen daarom de auto terug en leveren onze bagage alvast af bij het busstation. We trekken nog even de stad in waar we wat fruit kopen, alvast wat chileense peso's wisselen voor Bolivianos en een ijsje met twee bolletjes eten wat eigenlijk een enorm ijsje blijkt te zijn. 's Middags nemen we de bus terug naar San Pedro, waar we weer intrek nemen in het ons bekende hostel.

Vanuit San Pedro willen we nu met een 3 daagse 4x4 expeditie de grens van Bolivia overtrekken door de beroemde 'Salar de Uyuni', de zoutvlakte waarbij al onze eerdere ervaringen in het niet zouden vallen. We hebben er al veel over gelezen en gezien dus deze trip staat dan ook gemerkt als één van de hoogtepunten van onze reis. 's Middags bezoeken we het kantoortje van de Uyuni-man die deze tours regelt. Eerder hadden we al informatie opgehaald dus we hoeven alleen nog maar te boeken. Maar wat blijkt; misschien is het in Nederland ook op het nieuws geweest, maar op dit moment is er een grote staking aan de gang in het gedeelte van Bolivia waar wij dan aan zouden komen. De reden voor deze staking zou de bouw van een groot kantoor zijn waarvoor verschillende locaties mogelijk zijn. Nu willen de arme bewoners van Potosi graag dit kantoor in hun buurt hebben, omdat dit werkgelegenheid oplevert voor de bevolking. Echter het systeem van lobbyen en kruiwagens is hier totaal onbekend. Men weet niet hoe ze iets gedaan kunnen krijgen bij de politiek, dus om het minste of geringste wordt in staking gegaan en worden alle belangrijke wegen geblokkeerd. Toerisme is erg belangrijk voor het land, dus het belemmeren hiervan zorgt al snel dat de politiek met hun wil onderhandelen. Het schijnt dan ook regelmatig voor te komen, de vorige keer ging over de bouw van een sportcomplex in hun stad. Maar dit betekent voor ons wel dat we de tour kunnen doen en dan daarna waarschijnlijk vast komen te zitten in Uyuni, omdat daarvandaan alle wegen geblokkeerd zijn. Aangezien de staking al 17 dagen duurt zal Uyuni niet het meest ideale oord zijn om te verblijven, daar de lokale voorraden voedsel e.d. wel een heel eind geslonken zullen zijn. We besluiten nog een dag af te wachten in San Pedro waar het ons dan beter toeven lijkt.

De volgende ochtend stappen we op een paard en onder begeleiding van een gids maken we een schitterende tocht van twee uur door de omliggende San Pedro vallei. Het is voor ons de eerste keer dat we paardrijden, maar zo in de rust van de natuur hobbelen op je paardje bevalt ons wel. Er zijn zelfs enkele stukken waar we in galop mogen, echer dan goed te blijven zitten blijkt een hele kunst. Samantha blijkt veel talent te hebben, als haar paard dan eenmaal eindelijk vooruit wil, is ze zo verdwenen. Voor mij is het paard aan de kleine kant en ook van zadel en stijgbeugels is de grootste afstelling niet op maat. In galop zit ik dan ook meer achter het zadel dan erop. Met aardig wat last van beenspieren en zitbotjes stappen we later met wat O-achtige benen door San Pedro. In de middag liggen we relaxt in de hangmatten op de binnenplaats van ons hotel. Mooi de gelegenheid om de verslagen weer eens bij te werken. Tevens proberen we via de website van radiofides, de Boliviaanse radio, op de hoogte te blijven van de status in het gebied, maar de Spaanse nieuwsberichten zijn niet altijd even makkelijk te volgen.

's Avonds gaan we weer even naar de Uyuni-man om te kijken of we al kunnen vertrekken. Deze zit echter ook al met de handen in het haar. De lokale mijnwerkers op de zoutvlakte hebben besloten om ook mee te doen met de blokkades en nu worden de tours aldaar ook geblokkeerd. Aangezien het op de zoutvlakten 's nachts enorm koud is (zo'n -20 graden) trekt een verblijf in een koude jeep die niet verder kan ons nog niet zo aan en we beginnen langzaam te denken aan een wijziging van ons reisplan. Dit zou inhouden dat we met de bus terug moeten naar Arica en van daaruit naar La Paz. Misschien dat we dan later de 'Salar' nog kunnen zien wanneer de blokkades opgeheven zijn. Het betekent wel dat we weer een paar dagen extra kwijt zijn aan het reizen.

Zo zitten we op het moment wat te 'dubben'. Het nieuws verandert met het uur dus een goed plan trekken is moeilijk. Gelukkig zijn we flexibel en hebben we ook nog een maand tijd. Waarschijnlijk kunnen we er in een volgend bericht meer over vertellen.

Iedereen de hartelijke groeten,

Jan & Samantha